Dito lang ako sa bahay ngaung summer... a hundred miles away from the university and a million miles away from my life as a student. Para akong baboy sa bahay: kain, tulog, nuod ng tv... patabain talaga! Well, I kinda need it and I feel that I deserve it. The schoolyear was a hectic one and I need a break.

April 18. just another summer morning. ganon talaga di ba pag summer, hindi mo na alam kung anong araw na, anong petsa. that's just the way it goes. But when I turned the TV on CNN (from my regular channel-surfing ritual), I read the news that the worse campus shooting happened. It was in Virginia, literally half-way around the world from my beautiful town of Pagbilao, Quezon. I was shocked, I didn't thought it will be that big of a deal. Pero hindi siya small time. Eto na to. And the news rocked the world.

I was specially affected because the victims, some 30 of them, are just like me. I see myself in them struggling day by day in the campus, feeding their brains with statistics, vector mechanics, dalumat ni Rizal and what not. They were just like me... And their young lives were silenced instantly. I really see myself in them... dreams fading away just like that.

Nakatutok ako sa CNN para sa blow-by-blow-by-blow accounts of the shooting. It was unreal. The dormitories, the classrooms, the university layout... It was really a insanely good resemblance of UP! It's insane. I'm making that big of a deal in this global issue...

Looking at it, naisip, what if... just what if... it happened to me?

Not the shooting, but the sudden death. What will the people think of me? Hala! I bet lalabas dyan ang issue ng "personal life" chorva ko sa kalilayan. hehe. The issue is not an issue at all. Ma-sikreto lang akong tao kaya ganon. Mahilig akong magtago ng mga bagay-bagay.

Kaya ayun, i'm updating this blog to 'document' the last couple of years or so in my life. hehe... so that people will realize that i'm living a wonderful life right now. nothing as dramatic as what they would think. i'm just a simple boy, living simple dreams. (:

peace!

 

Kanina, shet, kinilig ako…

Kanina kasi, after 15 million billion gazillion years, nakita ko na ulit yung crush ko. Shet, ito na naman, kinikilig na naman me! Nagkita na naman kami ni destiny…

Recall:

 (Parang Math 17?)

Si destiny ung crush ko last sem at fyi, sa kanya ko ‘sinisisi’ (sort of) ang 20% na dahilan ng aking pagbagsak sa ES 11. (50% dahil sa org, 25% dahil sa mga rum mates at 5% dahil sa katamaran). Yun…

Ganoon pa rin si destiny, cute pa rin, medyo nag-iba ng hair pero ganon pa rin nga… crush ko pa rin siya…

Kaya lang, ang pangit ng timing.

Nasa tambayan kami kanina ng Kalilayan at nilalaro namin ang kaisa-isang larong minahal ko simula pa lamang ng ako’y natutong tumalon nang naka-khaki shorts at leather shoes—Chinese Garter. Ang saya ko kanina kasi kaligayahan ko yun eh, yung lumundag-lundag sa garter habang hirap na hirap na yung mga taya sa kahahawak ng garter (na lampas ulo! Take note). Ayun, bilib na bilib sila sa akin.

Pero ayun nga si destiny, nakakainis…

Bigla kasing may nag-excuse sa akin habang popormang lulundagin ko na yung lampas ulong level. Pagtingin ko, shet, siya na nga. Badtrip.

Malay ko ba kung ano yung iniisip niya di ba? Yung tipong ‘bakit ka naglalaro ng ganyan e pang girlets lang yan.’ Gender bias pala ito… Pero hindi ko nga kasi siya kilala personally kasi hindi man lang kami naguusap last sem nung naging klasmeyts kami. Ano kaya ang inisip non? Shet, ano nga kaya?

Kebs, pinaraan ko lang siya at tinalon yung garter.

Ang cute talaga niya. Hehehehe 

Napagkaalaman ko gamit ang aking ultra super duper mega spying techniques na siya pala ay isang aplikante sa org na kinabibilangan ng aking run mate. Ehehehehe, simula na ito ng stalking, ehehehe…

At dito nagsisimula ang Operation: Destiny unveiled!

Regalo na to ng tadhana sa akin,

BERTDEY ko nga pala ngayon.

Ehehehe…

---

Birthday suit, with my fave song...

 

Click the pic to enlarge.

Morpheus

?? Which Of The Greek Gods Are You ??
brought to you by Quizilla

     Alam ko namang may mumu, syempre naman. Meron dun sa Educ, sa lobby. Lalabas na lang yun pag nakakita siya ng bibiktimahin. Sa AS sus, ang dami. Lakad ka lang ng mga alas-otso ng gabi, titindigan ka na ng buhok. Pero di ko talaga inakala na pati pala DST, mayroon din.

     Kasi ganito yon.

     Hapon non, daming tao. May mga aplikanteng kinukupal at, akalain mo, may nangungupal din. Ang saya: tawanan, kainan, bluff-bluffan ang gawa ng lahat. Tipikal. Nasa tabi lang ako, nahihiya. Natatakot kasi, parang pagtitripan ka na lang basta basta. Pwede ngayon, maya-maya kaya, pwedeng pagkatapos ng bluff nila. Kaya nakamukmok na lang ako, naghihintay at nakatunganga.

     Nakita ko siya.

     Sabi ko, huh? Ano yon?! May tao doon eh bakit hindi makiupo dito sa loob ng tambayan at makipag-bluff-bluffan? Ayaw ba niya ng bluff-bluffan? Chikahan na lang, tungkol kay ano, kay kuwan, yung tsismis kay ano, kesyo ganon daw, ay gay-un nga?!

     Hindi, ayaw niya.

     Pareho pala kami, naiilang. Sabi ko magakakasundo kami. Sabi ko, magiging friend ko siya. Magiging friend ko siya...

     Tanghaling tapat, napadaan na naman ako DST. Konti lang ang tao. Ambanas. Dami ng tao sa CASAA. Uy, dumaan crush ko. OO, may crush ako! Klasmeyt kami sa ano. Palagi ko siyang tinititigan. Nakakbaliw. Shet, naglalaway na ako. Crush na crush ko siya.

     Nakita ko ulit yung mumu.

     Nakatingin din siya sa malayo. May sinusundan siya. Siya kaya na naglalakad puntang CASAA? Hindi, mukhang jologs. Siya kaya na may hawak na gitara na mukhang exhorsist/ punk/ gangsta/ whatevah? Hindi, mas mukhang jologs.

     Shet.

     Nakatingin siya sa crush ko.

     Amputa, mang-aagaw ng crush.

     Okay lang, crush lang yon, share na lang kami. Inisip ko, magiging friends kami. Magiging friends kami...

     Inutusan akong magtapon ng basura, yung pinagkainan nila. Todo ngiti naman ako, kasi gusto ko naman talagang mautusan. Type na type kong magbanat ng buto. Pinaghiwa-hiwalay ko pa yung nabubulok sa di nabubulok. Ultimo tissue, di nakaligtas sa paghihiwalay. Pagbalik ko, nakaupo yung mumu sa tabi ni ate ano, sinisilip yung laman ng logbook. Medyo natigilan ako. Ako lang pala ang nakakakita sa mumu. Sosyal ako, makapangyarihan. Next level ako, may superpowers.

     Hindi ko kinakausap yung mumu, hinahayaan ko na lang siya. Mukha namang masaya ang Kalilayan habang ginagawa ni mumu ang mga kababalaghan niya. Ok na yon sa akin, wala namang nagkakasakitan. Hindi niya balak wasakin ang org. Mabait siyang multo.

     Pero alam ko ang pangalan niya.

     Minsan nakita kong nagsulat siya sa logbook. Sosyal ang mumu mo, de-sulat-sulat pa sa logbook, feeling close. Ang mahiwaga dito, ako lang ang nakakakita. Wow, gifted child pala ako, pwede na akong mag-shift sa MBB. Hindi, mag-dodouble major ako: MBB at BAA! Pangit ang sulat ni mumu kaya medyo matagal bago ko ito nabasa. Kinilatis ko, sinuri, pinag-ikut-ikot, nilasap, sinubo, nginuya at saka nilumod. Eto pala ang gusto niyang sabihin:

"Huwag kang matakot, hindi ako totoo..."

--Pangamba

Batch 04-B

 

For that, batchmates pala kami.

Hello Garci...

Hello Garci...

Hello Garci...

...

Gwen Garci, ikaw ba yan?!

With all the commmotion happening in the government, with the constant, over-the-top politicking of the people seated in their top-rank posts, you can't help but give yourself a sudden relief. I find time to squeeze every bit of laughter to the issues. Like everytime I see Sandra Cam being interviewed by Karen Davila, I'm bursting inside with laughter because I see Karen interviewing Susan Enriquez!! Sandra and Susan seem to look alike, aren't they? And it's not "Hello Garci" duh, clearly , it's "HELLO GARSHI." Any 1st grader can see the difference .

On to the serious side: The one bad thing that I see here in UP is the sprouting of numerous essays released by organizations criticizing Gloria and her mishaps. They come in blue, pink (yuck), white, cheap paper (no offence), small, medium and poster-size, and they sometimes come with either the picture of oblation or a Gloria-medusa caricature. Everyone has a word to say: every party, every individual, every freakin' organization. BUT THEY ALL SAY THE SAME THING!! For me, it's just a waste of time and money distributing flyers that has the same meaning as the other party's flyer. Ironically, these parties which has the same stand in PGMA's recent case oftentimes clobber each other come election time. I mean, come on! People with the same goals, fighting against each other? Throwing personal allegations to the other party? Sana lang ha, sana lang...

---

 

Anyway, enough about clobbering people and let's get it on with clobbering Gaara!!!!

 

I love them so much and I'm happy to say that I share the affection with hundreds of dormers in our dorm. Every 5:30pm, we scream, we sigh, we get goosebumps and we unanimously utter an ahhhhhh everytime we watch Naruto. To Mr. Edu Manzano, please watch out for people rushing to Quiapo this weekend to buy the pirated version of the season's episode. Dormmates, beware!!

 

Wow, as in WOW! (not wowowee...duh!!) Ang dami ng nangyari sa aking buhay simula nong huli kong sulat dito sa "pinakamagandang blog sa buong mundo." Ehehehe, self-declaration daw. Anyway, eto na, ang headline edition ng bona fide art-ista!!! (confetti--confetti)

Headline #1: Kenneth, bumagsak sa ES 11 Mga tao, nagtataka?

>yuck, corny naman. Parang pang-abante. Cheap! Pero totoo nga na bumagsak ako sa onse (ES 11) na kinuha ko last sem. Oh well, di kinaya ng underweight kong katawan na pagbalansehen ang 20 units kong dalang subject at ang 2 orgs na sinalihan ko, plus ang napakagulong buhay ko noon sa loob ng "kagubatan" este kwarto ko pala sa dorm. Para kasing di mga tao ang nakatira doon eh, di rin sila hayop, siguro yung lower than low pa sa hayop, yun na yon. Basta, alam ko na kung saan ako nagkamali (naks! kanta ba yon?!) kaya ngayong sem: I'M BACK WITH THE VENGEANCE!!! harhar...

Bombshell #2: Kenneth (ulit), nanakawan ng 1,000?

>truer (mas-totoo) than the Gloriagate tape. Opo, nanakawan ako noon sa dorm ng tumataginting na 1,000. Nangyari yon nung bayaran na ng dorm fees at katanga-tangahan ko, iniwan ko sa dorm yung pera kasi pupunta kami ni friend sa tambayan ng mga snatcher (sa Philcoa) noong gabing nangyari yon sa pagaakalang mas ligtas sa dorm yung pera. Shet shet... Ayun, nakiusap na lang ako sa dorm manager na kung pede mahuli yung bayad. Hulog ng langit naman si dorm manager kasi pumayag siya. Ang tanong: kilala ko ba yung kumuha? Sagot magpanggap na si Mahal) SYEMPRE NAMAN!! Hindi lang ako gumaganti kasi Diyos na ang bahala sa kanya...

Headline #3: Kenneth (na naman!!), naghahanap ng trabaho?!!

>Ang pramis ko sa sarili ko ngayong sem na 'to eh kailangan kong makatulong sa mga magulang ko. Kaya naghahanap ako ng trabaho ngayon. (Wow, ulirang anak, ikaw ba 'yan?) Kahit anong kaya ko: tutor, service crew (as in "yes sir, mam welcome to ..."), macho dancer (nyek nyek), tagapamigay ng flyers sa kanto, kahit ano!! Sinubukan kong maging SA (Student Assistant) pero di ako pinayagan kasi sa bagsak kong ES 11. Kaya ayun, hanap-hanap pa ako hanggang ngayon...

Eksplosibong Balita #4: Kuya ni Kenneth, nasa SLPC?

>Parang blind-item! kinaya mo ba? Si Kuya Karlo yon na dating nag-aral dito sa UP, tapos namundok sa Baguio para magsundalo (PMA) at ngayo'y namundok din doon sa Quezon para pumasok sa SLPC. 1 taon lang ang tinagal ni kuya dito sa UP kasi, uhmmm, kasi, di ko rin alam!!! (hehe) Tapos pumasook siya sa PMA kasi, lam mo na, krisis kaya pati libreng edukasyon sa Baguio eh pinatulan na rin niya. Di rin siya nagtagal don kasi, HINDI KO RIN ALAM!!! E ano bang alam ko? Sa totoo lang, wala. Joke lang! Meron naman, pero medyo personal yung mga dahilan kaya masinsinang talakayan ang kailangan dyan. Yung tipong kailangan mo ng 200+ na IQ para maintindihan. Loko lang. Basta, mahaba pa sa EDSA ang kwentong yon. Ang masasabi ko lang, Walang ginawang labag sa batas ng gobyerno ang kapatid ko. (Drama no?) Kaya di siya hinahabol ng BIR. hehehe...

Bombang balita #5

>Malamang ang kasunod na e, granadang balita?! Ang balita eh, bago na kwarto ko sa Molave Dorm. Yehey!! (confetti--confetti). Wala na rin ako sa kagubatan kasi, nasa paraiso na ako...


Sana gumanda na nga ng tuluyan ang buhay ko. Ang daming mga bagong residente, ang kulit-kulit, mang saya ng sigsheet nila, la lang. Sana masaya na nga ang buhay dorm...

Granadang Balita #6

>Sabi na nga ba e!! Ayan, ang granada ko ay ang pag-uwi ko sa Sabado para turuan ang mga bata sa Quezon National High School ng mga bagay-bagay tungkol sa Unibersidad ng Pilipinas. Kasama ko ang...


na magtuturo ng Math, English, Filipino, History, etc. etc. Kung alam niyo lang, ilang buwan ko ring pinaglamayan nag picture na yan, kasi pinagawa naming tarpoulin yan para maging Batch project naming mga aplikante noon. Buti na lang tapos na ang lamay at maligaya na ang lahat! And we live happily ever after watching Kampanerang Chuva. ehehehe...

at ang Umaatikabong Chika-mainit na mainit #7

>kaya pa ba ang kakornihan? Huli na to,pagtyagaan na lang. Baliw na baliw ako ngayon sa Naruto. Nakikipag-gerahan pa ako sa mga tao sa dorm kapag ang ingay nila habang nanonood kami. A basta, Naruto!!! Naruto!!! At espesyal na pagbanggit (special mention) naman kay Kenshin Himura kasi siya nag aking napiling "coverboy" ng blog ko. Nung bakasyon, wala na akong ginawa kundi manood ng Samurai X tuwing hapon sa Studio 23. Hindi pa rin siya kumukupas hanggang ngayon. Haay... Kung pede lang magpalit na lang kami ng mundo: Ako na lang ang pinakamagaling na Samurai-Philisopher-Preacher-whatever at siya na lang ang batang araw-araw na nangangarap na sana'y tumaba siya...

Hehehe!! babay...

I'm back.

---